Vrijwilligerswerk….. ja leuk maar wát en wáár??

Dyana Hoedemaker, consulent Mantelzorg.
Een aantal weken geleden kreeg ik een telefoontje van een Anja. Ze vertelde mij dat ze naar Breda was verhuisd en weer zin had om vrijwilligerswerk te gaan doen. Een afspraak voor een oriënterend gesprek volgde al snel. Het was een plezierige, vriendelijke ontmoeting en een openhartig gesprek over de achtergronden en overwegingen van Anja ten aanzien van haar keuzes, motivatie, verwachtingen en verlangens. Aan Anja heb ik gevraagd of zij haar overwegingen op papier wilde toevertrouwen. Hieronder lees je haar verhaal.

Bewust kiezen voor vrijwilligerswerk.

Een tijd na onze verhuizing van Amersfoort naar Breda verkeer ik (vrouw van 43 jaar, gezin) in een bijzondere positie. Alle banden met betaald en onbetaalde functies bij diverse (vrijwilligers)organisaties zijn verbroken. Een periode van ruim 2 jaar stond in het teken van loslaten en weer opbouwen; van woonplaats,werk en alles wat hoort bij de ziekte en het overlijden van mijn moeder. De ruimte en de leegte die toen ontstond was voor mij het ideale klimaat voor een confrontatie met vragen als: ‘wie ben ik’ en ‘wat wil ik’ in deze fase van m‘n leven ? Ik heb al vaker in mijn leven het roer omgegooid en ook deze keer ontstaat bij mij het diepe besef dat ik NU moet kiezen wat ik echt wil doen, waar ik echt voor wil gaan. Een tijdelijke baan in mijn oude werkveld geeft me veel energie en kracht. Ik krijg daarna niet echt een goed gevoel als ik er over denk om weer een nieuwe betaalde baan te zoeken. Maar ik heb wel zin om wat over vrijwilligerswerk uit te zoeken. Gelukkig is er in mijn thuissituatie even de financiële ruimte maar het vraagt van mij toch even moed om het gevoel te laten preferen bóven het verstand: eerst weer vrijwilligerswerk zoeken. Uit vrije wil iets voor een ander - en mezelf - doen…..

Wat een voorrecht om diverse organisaties zonder voorkennis te kunnen verkennen: bij bibliotheken foldertjes halen, surfen op internet, telefonisch informatie vragen en uiteindelijk een persoonlijk gesprek aangaan. Alle stukjes dragen bij aan mijn beeldvorming: hoe zit de organisatie in elkaar en hoe professioneel werken ze, wie zijn de contactpersonen en hoe gaat men met de vrijwilligers om? In de gesprekken die ik heb gehad wordt er van beide kanten tijd en energie ingestopt dus dat dwingt mij om eerlijk en zorgvuldig te zijn alvorens Ja te zeggen. 

‘Gaande weg wordt duidelijk dat ik vrijwilligerswerk doe omdat ik gewoon de wens heb om zo in het leven te staan: vrijwillig, onvoorwaardelijk iets voor een ander doen. Zoals iedereen al iedere dag grotendeels onbewust voor dierbaren doet maar wat ook zichtbaar en bewust kan via vrijwilligerswerk’. 

Bewust kiezen is ook eerlijk naar mezelf kijken: a) Wat heb ik te bieden, wat vind ik fijn te geven ? b)Wat heb ik nodig als werkomgeving c) wat wil ik graag ontvangen?

Wat ik graag doet, zegt ook iets over wat ik te bieden hebt. Wat ik inbreng is wie ik geworden ben door al mijn opleidingen en werkervaringen maar vooral door mijn levenservaringen. Ik wil graag werk doen waarbij ik mezelf kan en mag zijn en juist daardoor iets voor een ander kan betekenen. Een werkplek waar ik me als mens nog verder kan verfijnen in het onvoorwaardelijk er voor een ander zijn. In Breda zijn er legio mogelijkheden. Zoveel mensen die extra zorg, een luisterend oor of begeleiding bij ziekenhuisbezoeken en wandelingen wensen. Ik heb een gesprek aangevraagd bij het Steunpunt Mantelzorg en bij de SOB. Beide grote organisaties die altijd vrijwilligers kunnen gebruiken. Het klikte meteen met de contactpersoon van het Steunpunt Mantelzorg van de Kruisvereniging; haar manier van communiceren, de klantvriendelijkheid van de organisatie. Maar past het werk nu bij me? Ook bij de SOB volgde een helder gesprek. Maar past het werk wel bij me?

Werk waar al genoeg vrijwilligers voor beschikbaar zijn, valt voor mij af. Een ochtend meelopen bij het wijkinformatiepunt in Centrum Heksenwiel (SOB) brengt enige duidelijkheid in mijn beeldvorming. Informeren, een luisterend oor; op m’n lijf geschreven. Zalig dat werken in een gebouw. Maar iets in mij was er onrustig, ongeduldig alsof ik me niet genoeg kon uiten ? En dan het Hospice: iets wat ik eigenlijk al jaren geleden wilde. Zo’n ondergronds verlangen. Ik ‘heb iets’ met verlies en loslaten, rouw, de dood als onderdeel van het leven. Een aantal jaren in de uitvaartzorg werken en vrijwillige hulp bij rouwverwerking waren daar ook een uiting van. Maar wil ik nu bij het Hospice werken omdat ik graag wil, dat ik dat kan, dat anderen dat bijzonder vinden of is het echt een hartenwens? En, kan ik het wel? Een gesprek aangaan met de contactpersoon van het Hospice en even ‘proeven’ aan de sfeer en het werk bevestigt me dat het werkelijk is wat ik wil. Ik voel zo’n enorm respect, nederigheid en voorrecht om mensen nabij te zijn in een periode van hun leven waarbij ze geconfronteerd worden met de essentie van het leven. Een open sfeer en een open, kwaliteit gerichte werkwijze met ruimte en aandacht voor groei zijn belangrijk voor me. Teamwerk waarbij mijn hart meer wordt aan gesproken dan mijn verstand en zo het beste in me oproept. Hoe praktisch het werk ook kan zijn. Overwegingen als te investeren tijd, vergoedingen, afstand, vallen weg in het groter geheel. Uit persoonlijke ervaringen en uit werk in de uitvaartzorg weet ik hoe essentieel het is dat ieder mens onder de confronterende omstandigheden van ziekte, rouw, sterven, dood helemaal zichzelf kan zijn en het ’op zijn/haar eigen wijze mag doen’. Daar wil ik graag aan bijdragen. Gaande weg is het me ook duidelijk geworden dat mijn hart uitgaat naar een eigen praktijk in spirituele coaching en energetisch werk. Het is mijn verantwoordelijkheid om te zorgen dat ik gelukkig ben met wie ik ben en wat ik doe op dit moment, niet gisteren niet morgen maar nu. Met moed, vertrouwen en geduld stap voor stap volgen van mijn hart, brengt mij die rust en vreugde ! En mijn dank gaat uit naar al die mensen die ik op mijn pad mocht en mag ontmoeten 


Anja 
Vrijwilligster Hospice Breda