Hospice Breda | Openhuis Careyn Hospice Breda 2019
888
post-template-default,single,single-post,postid-888,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Openhuis Careyn Hospice Breda 2019

Openhuis Careyn Hospice Breda 2019

 

‘De dood’ brengt tot mijn eigen verbazing, mensen op de meest laagdrempelige manier samen. Deze gedachte komt in mij op wanneer ik de voordeur van het hospice achter mij dicht trek.
Vandaag, 12 oktober 2019, heeft het openhuis van Careyn Hospice Breda plaatsgevonden, dat jaarlijks wordt georganiseerd op de internationale dag van de palliatieve zorg.  De deuren van het hospice stonden open voor iedereen; jong, oud, zorgverleners, studenten, buurtbewoners van Breda en omgeving, familie van medewerkers maar zelfs ook mensen die al bezig zijn met de mogelijke invulling van hun eigen sterfbed. Zo heeft ieder individu die de deur van ons hospice binnenstapt een eigen motief om vandaag te komen kijken. Ongeacht welk motief iemand ook heeft om op zaterdagmiddag het hospice te komen bezoeken maakt eigenlijk niet uit. Merkbaar is dat alle bezoekers worden beschouwd als gelijken. De ruim honderd bezoekers die wij vandaag hebben mogen verwelkomen kregen in de keuken een kopje koffie of thee aangeboden waarop een rondleiding door huis en tuin volgde. Zo leid ik zelf bijvoorbeeld een groepje van zeven mensen rond bestaande uit moeder, dochter en oma, twee jonge verpleegkundigen in opleiding en een echtpaar. Ik ben verheugd om dit te mogen doen vandaag. Ik hoop met mijn achtergrond en kennis tot dusver de geïnteresseerden informatie te geven vanuit meerdere perspectieven zoals ik deze nu ken.
Ik, Laura Verwijlen, ben twintig jaar oud en loop nu ongeveer twee maanden stage in het hospice. Ik volg zelf de opleiding HBO-verpleegkunde aan de Avans Hogeschool in ’s-Hertogenbosch. Ik mag mijzelf de ‘gelukkige’ noemen die voor haar afstudeerjaar die enige plek in een hospice heeft weten te bemachtigen.
Tijdens de rondleiding probeer ik iedereen de ruimte te geven om vragen te stellen maar tevens probeer ik in te spelen op de achtergrond ieder. Ik merk dat ik het zelf erg leuk vindt om te doen.
Iedere rondleiding sluit ik af met dezelfde vraag: “Is het zoals u het van tevoren had verwacht?” Op deze vraag kreeg ik het unanieme antwoord “nee”.  Zo vertelden de meesten dat zij het veel soberder en donkerder hadden verwacht. Ook de sfeer binnenshuis hadden ingeschat als ‘angstig of deprimerend’. Daarnaast ook niet zo een jong gezicht als mijzelf te treffen in een hospice. Ik heb het als bijzonder ervaren om deze verwachtingen te kunnen ontkrachten. Ik heb, naar mijn inziens, de dood en het werken met de stervende mens een vriendelijk en menselijk gezicht kunnen bieden.
Dit heb ik ook kunnen doen bij mijn eigen familie. Zo kreeg ik de mogelijkheid om mijn ouders en broer een korte inzage te geven in mijn dagelijkse leven in het hospice. Ik kreeg de tijd om hen uitgebreid rond te leiden en mijn collega’s te leren kennen. Het voelt fijn om hen te kunnen laten zien waar ik werk zodat zij mij in gesprekken nog beter kunnen begrijpen. Ik zie dat ze alle drie geïntrigeerd zijn door mijn verhalen.  Zo kijk ik naar mijn vader die regelmatig zijn zakdoek erbij moet pakken, mijn broer die vol verbazing naar de foto’s van de Wensambulance kijkt en mijn moeder die eigen inzichten oppikt voor haar werk in de verpleging.
Afsluitend kan ik zeggen dat ik het openhuis een onmisbare dag in mijn stageperiode vond.
Het is bijzonder om mensen te kunnen vertellen over palliatieve terminale zorg, de samenwerking met verpleegkundigen en vrijwilligers, begeleiding van familie en vrienden en als laatste hoe ik iedere dag zoveel bijleer over het vak maar met name over mijzelf.

Geschreven door: Laura Verwijlen

18-10-2019