Hospice Breda | Wel of niet naar een hospice
Binnen het hospice komen we het steeds vaker tegen: partners die zich schuldig voelen omdat ze hun geliefde tijdens de laatste periode van hun leven in een hospice ‘stoppen’. Kon je die laatste maanden/weken/dagen niet meer voor haar zorgen?
406
page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-406,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.1,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Wel of niet naar een hospice

Overwegingen bij schuldgevoelens

Binnen het hospice komen we het steeds vaker tegen: partners die zich schuldig voelen omdat ze hun geliefde tijdens de  laatste periode van hun leven in een hospice ‘stoppen’. Kon je die laatste maanden/weken/dagen niet meer voor haar zorgen? Moest zij nu werkelijk nog weg van huis? Met wat meer hulp in huis kan ze toch nog wel thuis blijven? Bel maar hoor! Ik kom wel helpen als het nodig is… Het zijn uitspraken die iedere mantelzorger (en terminaal zieke) herkent.

Natuurlijk… als een bed beneden mogelijk is, de draagkracht van de mantelzorgers is groot genoeg, hulp vanuit de omgeving liefdevol, niet opdringerig maar aanwezig waar nodig, de zieke is comfortabel in het proces, contact met de huisarts/ziekenhuis en andere hulpverleners is optimaal….natuurlijk, dan is het mooi om het ziekteproces thuis af te kunnen ronden en kan een geliefde rustig in zijn of haar eigen omgeving sterven.

Maar het verhaal heeft ook een andere kant, is niet altijd zo mooi en vreedzaam. De meeste mantelzorgers zijn overbelast. Zij zorgen vaak al maanden, soms jaren voor hun partner. Naarmate het ziekteproces vordert wordt de zorg intensiever. Pijn, last, ongemak en verdriet worden groter. Bezoek aan de huisarts/apotheek, neemt toe. Tegelijk blijft men zorgen voor het eten, de boodschappen, koffie en thee voor het bezoek. Ook psychisch wordt het zwaarder. De mantelzorger wordt steeds meer verzorger en steeds minder partner of kind.

Bij de overweging om naar het hospice te gaan speelt vooral dit laatste een belangrijke rol. Ik wil weer partner/zus/kind/moeder zijn i.p.v. verzorger. Is het egoïstisch om te zeggen; Ik wil ’s nachts ononderbroken kunnen slapen. Ik houd dit ‘zorgen voor’ niet meer vol, ik wil mijn geliefde niet op het toilet helpen en verzorgen. Ik ben oververmoeid en kan het gewoon allemaal niet meer aan…
Nee, dit is niet egoïstisch maar heel begrijpelijk en eerlijk.

Laatste intensieve periode wordt juist mooier.

…..En hoe goed zorg je voor je geliefde als je hem naar een omgeving brengt waar 24 uur per dag (veelal gespecialiseerde) verpleegkundigen, ondersteund door opgeleide vrijwilligsters, garant staan voor zorg op maat. Waar 24 uur per dag bezoek mag komen, waar de lijntjes met de huisarts kort zijn, waar de lichamelijk verzorging optimaal is en waar men zorg draagt voor de medicatie toediening en alert is op veranderingen, pijn en ander ongemak en daar dan meteen op anticipeert. Waar ook de mantelzorgers begeleiding krijgen, een luisterend oor vinden en een arm om hen heen.

Onze ervaring is dat door opname in een hospice zo’n laatste, intensieve periode vaak juist mooier, intenser en rustiger beleefd wordt. Zowel door de mantelzorger (Ik kan weer gewoon partner zijn) als door de zieke zelf (Ik hoef me niet bezwaard te voelen als ik weer een slokje water wil of niet wil/kan eten).

Natuurlijk iedereen maakt zijn eigen afwegingen. Iedere situatie, iedere mens is uniek. Laten we vooral iedereen respecteren in de keuze die gemaakt wordt en naast hen blijven staan. Bij hen blijven op de weg die zij moeten gaan.